Montessori

Maria Montessori rozpoczęła swoją działalność na początku stycznia 1907 roku, kiedy to otworzyła w San Lorenzo pierwsze przedszkole zwane Casa dei bambini. W oparciu o wszechstronne wykształcenie (medycyna, psychiatria, psychologia, antropologia, pedagogika) oraz bogate doświadczenie zdobyte w ciągu swojej długoletniej pracy z dziećmi, również upośledzonymi, stworzyła nowatorską koncepcję rozwoju i wychowania dziecka.

Efektem jej pracy był także stale wzbogacany zestaw tzw. pomocy rozwojowych. Wszystkie są zbudowane z uwzględnieniem podstawowych zasad.

– Zasada estetyki – materiały powinny być wykonanie starannie, tak by swym wyglądem przyciągały uwagę dziecka,

– Zasada izolacji trudności – jeśli przedmiot pracy jest przejrzysty w swej budowie, nie ma w nim natłoku różnorodnych problemów do rozwiązania, to pozwala dziecku na „rozpoznanie” swego celu, przez samodzielną pracę. Prowadzi do budowania ładu moralnego.

– Zasada samokontroli – pomoce są przemyślane w ten sposób, aby dziecko w przejrzysty sposób wychwyciło, dotykiem czy słuchem (w zależności od pomocy) popełniony błąd.

– Zasada stopniowania trudności

– Zasadzie ograniczenia – wszystkie materiały są w jednym egzemplarzu.

– Zasadzie kontynuacji – cały materiał rozwojowy jest ze sobą logicznie powiązany i stanowi integralną całość.

Pomoce rozwojowe Montessori są pogrupowane tematycznie.

  1. Praktyczne ćwiczenia dnia codziennego
  2. Budowanie pojęć poprzez kształcenie zmysłów
  3. Edukacja matematyczna
  4. Edukacja językowa
  5. Wychowanie kosmiczne
  6. Wychowanie religijne